Nazwa naukowa: Morinda citrifolia

Opis fizyczny: Noni to wiecznie zielony krzew lub małe drzewo o sztywnych,  grubych gałęziach, pokrytych ciemnymi, owalnymi, szklistymi liśćmi. Noni może osiągnąć dwadzieścia stóp wysokości. Małe, białe, pachnące kwiaty wykwitają z  kiściowych strąków. Owoc krzewu początkowo jest zielony, potem żółty, a w końcu kremowo – biały. W czasie dojrzewania jest mięsisty, o konsystencji żelowej, przypomina owoc drzewa chlebowego lub ziemniaka. Miąższ owocu jest gorzki, a kiedy całkowicie dojrzewa, wydziela specyficzny, ohydny zapach. Krzew produkuje pływające ziarna, które mogą się unosić na wodzie miesiącami, i które pozwalają na rozprowadzanie ziaren na dość odległe dystanse.

Noni należy do rodziny Rubiaceae, która obejmuje około 80 gatunków. Noni wyróżnia się spośród innych gatunków swojej rodziny ze względu na różne zastosowania oraz odporność. Rośnie w różnych środowiskach, obejmujących tereny piaszczyste, żyzne gleby oraz tereny skaliste. Noni rosnie wzdłuż linii brzegowej, strumieni, otwartych lasów, i  leżących odłogiem obszarach oraz gąszczach. Noni rośnie w równie dobrze ocienionych lasach jak na otwartych kamienistych lub piaszczystych brzegach. Noni dobrze znosi słone gleby, susze. To dlatego jest znajdowana w tak dużej ilości siedlisk: wulkaniczne tereny, magmowe wybrzeża, usuwisko lub wychodnie wapienia. Najbogatsza z gleb w której noni rośnie znajduje się w Polinezji Francuskiej Tahiti Nui. Noni jest wytrzymałą rośliną która toleruje szeroki zakres warnuków środowiskowych. O każdej porze roku na krzewie noni możemy znaleźć zarówno niedojrzałe, pół-dojrzałe jak i dojrzałe owoce. Roślinę tą charakteryzuje duża żywotność, według Khahunów najstarsze noni ma około 170 lat.

Występowanie: Noni występuje na większości wysp Południowego Pacyfiku, na Malezji, w Zachodnich Indiach, Filipinach, Tajwanie, Wietnamie, Indiach, Afryce oraz Australii i Guamie.