Za naturalne tereny noni uważa się południowo-wschodnią Azję i Indie. 2000 lat temu gdy przodkowie Polinezyjczyków rozpoczynali swoją wędrówkę zabierali ze sobą wiele roślin jako żywność i środki lecznicze. Wśród 12 najważniejszych roślin leczniczych Noni było drugą najbardziej popularną rośliną do leczenia dolegliwości. Noni w kulturze Polinezji odgrywa ważną rolę. W mitologii Polinezyjskiej jest opowieść o bożku
Maui, który został przywrócony do życia po obłożeniu ciała liśćmi noni.

Na wyspach Polinezji wykształciła się specjalna kasta uzdrowicieli nazwanych Kahuna. Kahuna przez cały okres wzrostu codziennie przychodzi do swoich krzaków noni, aby modlić się razem z rośliną i wzrastającymi owoami. Poświęca im więcej czasu, niż drzewkom awa, ponieważ ich okres wzrostu nie trwa osiem lat, jak w przypadku awy, ale tylko jeden sezon. Kahuna chce być pewny, że owoce noni są rzeczywiście w pełni naładowane. Zrywa je, gdy są w pełni dojrzałe i żółte, i nie ma na nich zielonych  miejsc. Ale również w tym przypadku przed zbiorem dostosowuje się do rośliny i pyta, czy jest gotowa oddać swoje owoce. Dopiero po tym z podziękowaniem przyjmuje je. Pakuje je w watę, zabiera do domu i układa tam w wielkim szklanym naczyniu stojącym na słońcu, w ten sposób, aby owoce się nie dotykały. Zamknięte naczynie przez pół roku stoi w południowej części domu. Co dwa, trzy dni kahuna modli się razem z owocami. Owoce noni stopniowo przyjmują ciemnobrązową  barwę i wydzielają sok tego samego koloru. Po sześciu miesiącach kahuna zbiera brązowawy sok. Do zastosowania jako lekarstwo.

Polinezyjczycy używali roślinę nie tylko do leczenia ale także do codziennych zastosowań, np. wykorzystują ją przy budowaniu domów lub do farbowania niektórych swoich tradycyjnych ubiorów. Korzenie używane są do produkcji żółtej lub czerwonej farby do barwienia strojów tapa i fala (maty). Owoc noni przez wieki był wspaniałym źródłem składników pokarmowych. Owoc noni był podstawowym pokarmem dla ludzi z Tonga, Raratonga, Samoa oraz Fidżi. Jedzono go zarówno w postaci surowej jak i gotowanej. Aborygeńskie plemiona z Australii także spożywały surowy owoc przyprawiany solą. Nie tylko owoce noni, ale także jego ziarna, liście, kora oraz korzenie były spożywane i cenione za właściwości odżywcze oraz lecznicze.

Owoc noni to źródło enzymów, natomiast liście oraz korzenie to źródło protein, amino kwasów, które nie mogą być produkowane przez organizm. Co więcej, każda część rośliny noni to bogate źródło witamin i minerałów, obejmujących witaminę C, E, wapń, magnez oraz cynk.

Podawaniu noni towarzyszyły długie, tradycyjne rytuały oraz modły. Tubylcze kultury wyspiarskie miały własne, odznaczające się rozumienie rdzennej flory. Na przykład, rdzenni Hawajczycy utrzymywali własną ludowo-medyczną taksonomię. Badania wskazują na to, iż noni należało do nielicznych lekarstw ziołowych, które wyspiarze uważali za wiarygodne i sprawdzone. Na Hawajach, wyuczeni uzdrowiciele leczący ziołami nazywani byli kahuna laau lapaau. Dla nich zarezerwowane było prawo do przepisywania terapii roślinnych. Dowody wskazują na to, iż Hawajskie praktyki medyczne były oparte na rozległych i szczegółowych opisach symptomów. Dawki pozostawały pod kontrolą, a zbiór i podawanie wyciągów z roślin było monitorowane.